گمنام نوشتن هم خوب است و هم بد. خوب است چون دستت باز است برای نوشتن و نمی خواهد هی نگران بازتاب نوشته هایت باشی، بد است چون اگر شعری نوشتی، اگر نوشته خوبی داشتی بی صاحب می شود و تو نمی توانی بگویی این مال من بود. در هر حال اینجا گمنام نوشتن را برگزیدم، خسته شدم از بس که اسم و فامیلم برچسب وبلاگ بو

حس خوبی دارم برای نوشتن اما مثل آن وقت ها که بچه بودم و وقتی تصمیم به نوشتن می گرفتم روزها گم می شدم در این که در چه دفتری بنویسم و با چه رنگ خودکاری، الان هم گم شده ام بین سرویس دهندگان وبلاگ ها. راستش از اینجا خوشم نمی آید. وبلاگ نویسی را از بلاگفا شروع کردم ولی بعدش از دست اذیت های بلاگفا مجبور ب

در طول روز خیلی شوق نوشتن دارم اما باید صبر کنم شب برسه به خاطر نتم و این ذوق کشه. و واقعا اگر بخوام خوب بنویسم باید یک فکری به حال این موضوع بکنم. اینطوری جالب نیست. چقدر وقت بیشتر داشتیم قدیم ترها. کلی وقت صرف قالب و ابزارهای دیگه می کردیم و وبلاگ های دیگه رو می خوندیم و نهایتش می شد دو ساعت. الا

هم زمان شروع کرده ام توی دفترم هم می نویسم. با خودم می گویم خب چه نیازی پس به وب نوشتن بود؟ خب خصوصی ها را در دفتر می نوشتم و عمومی ها را هم در وبلاگ. این چه کاری بود؟؟؟